Log in

ΚΑΝ' ΤΟ ΟΠΩΣ... Η ΒΙΕΝΝΗ

ΖΕΡΒΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΖΕΡΒΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ

Η Βιέννη είναι διάσημη για τη Sachertorte, τη Φιλαρμονική Ορχήστρα και τη Ραπίντ. Η πόλη μας στέκεται επάξια απέναντί της με το τσουρέκι, την Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης και τον ΠΑΟΚ! H σύγκριση, όμως, μεταξύ των δύο πόλεων στη διαχείριση του αστικού περιβάλλοντος είναι εξαιρετικά δύσκολη. Οσα ακούσαμε από την αντιδήμαρχο της αυστριακής πόλης Μαρία Βασιλάκου σε πρόσφατη εκδήλωση του Δικτύου Ελληνικών Πράσινων Πόλεων για τη βιώσιμη αστική ανάπτυξη, ήταν ένα εξαιρετικό μάθημα για όλους -η συναναστροφή με ευρωπαϊκές πόλεις που προκλήθηκε από την εμπλοκή με την υποψηφιότητα για την Πράσινη Πρωτεύουσα 2014 βοηθά τη Θεσσαλονίκη «ν’ ανοίξει τα μάτια της».

Φανταστείτε, λοιπόν, στη Θεσσαλονίκη να μειώναμε το κόστος της κάρτας μετακίνησης με τα μέσα μαζικής κυκλοφορίας. Με τον τρόπο αυτό στη Βιέννη αύξησαν τις πωλήσεις των καρτών και μείωσαν κατά 100.000 τον αριθμό των αυτοκινήτων που χρησιμοποιούνταν για τις καθημερινές μετακινήσεις!

Στη Θεσσαλονίκη οι δημοτικοί λαχανόκηποι και ο δημοτικός αμπελώνας που φτιάξαμε φαντάζουν για πολλούς κάτι εξωτικό. Στη Βιέννη, όμως, καλύπτουν το 100% των αναγκών των κατοίκων σε ντομάτες, αγγούρια και πιπεριές από καλλιέργειες που βρίσκονται μέσα στην πόλη -όχι στα περίχωρα!

Τα διοικητικά όρια του δήμου Θεσσαλονίκης είναι η οδός Λαγκαδά, το πεζοδρόμιο της παραλίας (ο όρος «αιγιαλός» αποτελεί ελληνική πατέντα) ανήκει στην κρατική αρμοδιότητα και το νερό που καταναλώνουν οι Θεσσαλονικείς βγαίνει προς πώληση από το κράτος. Η Βιέννη, ωστόσο, λειτουργεί με μητροπολιτική αντίληψη: ο δήμος διαχειρίζεται το νερό της πόλης (μέχρι και τους ταμιευτήρες!), έχει την αρμοδιότητα για το περιαστικό δάσος, ενώ λειτουργεί σε μείζονα βαθμό η σύμπραξη δημόσιου - ιδιωτικού τομέα (ΣΔΙΤ), αλλά και η συνεργασία μεταξύ των φορέων της πόλης αποτελεί καθημερινή πρακτική.

Στη Θεσσαλονίκη σχεδόν κανείς δεν ποτίζει το δεντράκι μπροστά από το σπίτι ή το μαγαζί του. Στη Βιέννη, όταν χιονίσει, οι πολίτες βγαίνουν με φτυάρι και καθαρίζουν οι ίδιοι τα πεζοδρόμια. Επίσης, η δασοπροστασία στην Αυστρία είναι οργανωμένη από τους πολίτες και τις μικρές κοινότητες!

Κάποιος θα ισχυριστεί ότι δεν υπάρχει σύγκριση με ένα δήμο ετήσιου προϋπολογισμού 12 δισ. ευρώ. Οι διαφορές μας ασφαλώς εστιάζονται στη διοικητική δομή και στη διαχείριση των πόρων. Αλλά και στο ρόλο της κοινωνίας των πολιτών. Οπότε είναι προφανής η ανάγκη στη χώρα και στην πόλη μας για αλλαγή στην πολιτική βούληση αλλά και στη νοοτροπία των πολιτών. Κι αν με τις επιτυχίες της η Μ. Βασιλάκου επιβεβαιώνει το «έξω τα πάμε καλά», εμείς εδώ τι κάνουμε;

πηγή: agelioforos.gr